Ik beken, ik lette niet op!

Langzaam komen de woorden van Thomas bij mij binnen. Waar is Wouter? Jij hebt Wouter toch? Jij zou hem toch in de gaten houden!

Voor een klein moment ga ik er nog van uit dat Wouter in de buggy zit, maar deze hoop is snel vervlogen wanneer mijn man zich omdraait en de buggy leeg blijkt te zijn.

Mijn hartslag stijgt en blinde paniek dringt mijn lichaam binnen. Ik begin te lopen, onderwijl zucht ik de paniek weg en neemt een zekere rust het over. In een fractie van een seconde ga ik over tot actie.

We bevinden ons op het terrein van Serious Request in Apeldoorn, onze eigen stad. Het is maximaal 3 minuten geleden dat we Wouter (2) voor het laatst bij ons hebben gehad, namelijk bij de merchandise stand. Maar ik weet ook dat hij veel kanten op gegaan kan zijn. Ik bedenk mij dat het beter is om zo veel mogelijk mensen te activeren om de kans op vinden te vergroten.

Op dat moment zie ik op een paar meter afstand twee politieagenten staan, ik benader hen met de mededeling dat wij onze zoon kwijt zijn.

Ik stuur mijn man een app

“ik ben nu bij de politie”

De politie noteert de naam, lengte en leeftijd van Wouter, maken een foto van een foto die wij enkele minuten eerder hebben gemaakt en wij wisselen onze telefoonnummers uit.

De agenten informeren hun collega’s en springen op de fiets om te gaan zoeken. Wat een snelle, kordate aanpak!

Ondertussen tref ik nog een bekende, ze vraagt of alles goed is. Ik merk dat mijn emoties het op dat moment toch een klein beetje overnemen. Ik vertel haar dat ik Wouter kwijt ben, en tranen van onzekerheid komen naar boven. Ik vertel haar vluchtig wat er is gebeurd en ze geeft me enkele bemoedigende woorden.

Net op het moment dat ik mijn zoektocht wil vervolgen begint mijn telefoon te rinkelen in mijn zak.

Mijn telefoon waar ik enkele momenten geleden nog zo druk mee was, waardoor het kon gebeuren dat onze zoon Wouter aan mijn aandacht ontsnapte!

 

Thomas Echtgenoot staat er in mijn scherm.

Ik heb hem! Wouter is bij mij.

Ik slaak een zucht van opluchting en vertel mijn man dat ik nu eerst de politie op de hoogte ga brengen. Ik vertel de bekende die zojuist met mij opliep dat Wouter terecht is en bel de agenten dat wij onze zoon hebben gevonden.

Jeetje, wat een vreselijk gevoel, wat een spanning.

Al met al hebben we Wouter binnen 10 minuten weer terug gevonden mede dankzij een oplettend echtpaar dat hand in hand met Wouter op zoek is gegaan naar zijn papa en mama.

Wouter had mevrouw zijn kerstkoekje laten zien en haar het volgende gezegd:

Mij papa en mama zoeken

Mevrouw en meneer hebben hem bij de hand genomen en zijn samen gaan zoeken, om enkele seconden/ minuten later papa te vinden.

Met een dikke grijns liep hij mijn man tegemoet. Het hele voorval leek niet veel indruk gemaakt te hebben, waarschijnlijk is het voor Wouter een gezellig tripje geweest.

Toen ik mijzelf bij Thomas en de kindjes voegde vertelde ik Wouter hoe spannend ik het had gevonden en dat ik blij was hem te zien.

Hij gaf mij de allerlangste en dikste knuffel ooit. Jeetje, dat is gelukkig goed afgelopen!!!

Wie van jullie heeft er wel eens soort gelijke situatie meegemaakt?

17 gedachtes over “Ik beken, ik lette niet op!

  1. Mandy zegt:

    Ik heb het met mijn oudste en jongste meegemaakt. Hij was net twee en is gewoon de tuin uit gelopen. Ik had hem slechts enkele ogenblikken niet in het oog. Een buurmeisje heeft hem uiteindelijk een straatje verderop gevonden. Dat duurde erg lang voor mijn gevoel. We woonden hier net enkele dagen en ik kende niks en niemand. Ik had ook geen idee welke kant op te gaan. Ik dacht eigenlijk dat hij in die korte tijd niet zover had kunnen komen. Daarom ben ik eerst wel tien keer door het hele huis gelopen en heb in alle hoeken en gaten gezocht. Toen was ik bang dat hij in de vijver van de buurman zou liggen. Daarna dacht ik dat iemand hem wel uit de tuin meegenomen moest hebben. Buiten was ik bang dat als ik de ene kant op zou lopen, ik tijd zou verspillen en hij via de andere kant steeds verder weg zou komen. Mijn jongste was ook twee en is in een druk winkelcentrum er van tussen geglipt. Ik vond haar gelukkig vrij snel weer. Maar de angst die binnen enkele seconden om mijn hart sloeg, me verlamde en mij zo in paniek bracht; die vergeet ik nooit meer.

    Like

  2. Alice zegt:

    Ik heb een keer dat gevoel van panische angst gevoeld toen ik me twee seconden omdraaide en mijn bubbeltje ineens weg was. Twee seconden later riep hij : ik ben verstooooppttttt!!!
    Je kan je wel voorstellen hoe opgelucht en boos ik toen was!!! Maar het kan iedereen overkomen…

    Liked by 1 persoon

  3. Ilona Izabella zegt:

    Het kan de besten overkomen. Ik heb met mijn ex hetzelfde meegemaakt met onze oudste zoon. Op een fair ging mijn ex met onze jongste bij de wagens kijken, en mijn oudste liep mee. Mijn ex was echter in de veronderstelling dat onze oudste bij mij was gebleven. Ik stond met zijn peuterjuf te praten. Maar even later kwam mijn ex met alleen de jongste terug. Paniek bij mij!
    Gelukkig hadden we onze oudste snel terug. Twee vrouwen waren met hem op een bankje gaan zitten, nadat hij had gezegd dat hij mama kwijt was en dat mama een paarse jurk droeg. De ingeschakelde politie vond hem al snel, nog geen twintig meter verderop.

    Liked by 1 persoon

  4. Rory zegt:

    Ai wat naar. Maar inderdaad, wat Ilona zegt. Don’t be too hard on yourself. Ik denk dat dit vaker voorkomt dan je denkt. Ik heb zelf meegemaakt dat ik teveel op die ruk-telefoon zat en daardoor over het hoofd zag dat mijn kindje aan het vallen was (naast mij). Het is iets wat mij nog steeds bij is gebleven. En ja, ik voel mij er nog steeds schuldig over. Gelukkig is het goed afgelopen. En het heeft mij zeker wat geleerd.

    Liked by 1 persoon

  5. Budget Diva (@De_Budget_Diva) zegt:

    Vreselijk gevoel. Ik heb mijn oudste ( toen 4 weken) met de kinderwagen bij de koeling in de supermarkt laten staan en ben met de winkelwagen van een ander bij de kassa uitgekomen… tja. 😉
    Ik ben heel blij voor je dat het zo goed is afgelopen. Fijne kerstdagen met je gezin.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s