De geboorte van onze regenboogbaby

​De storm is misschien nog niet helemaal voorbij maar de regenboog levert een tegenbalans van licht, energie en hoop.

Ik was 38 weken zwanger, alles wat ik nog moest doen was gedaan. Het belangrijkste wat ik van mijzelf nog moest doen was mijn blog over de heftige periode rondom de geboorte en het overlijden van onze tweede dochter Esmee.

De blog was af en hij is prachtig geworden. Mijn emoties hebben nogmaals de revue gepasseerd en in ons leven is er nu echt alle ruimte voor een nieuw wondertje.

Het voelt heel dubbel, Als je een ervaring hebt als de onze, voel je je het ene moment een beetje schuldig ten opzichte van Esmee* en het andere moment heel trots en blij dat er nog een wondertje bij mag komen. Dit prachtige wonder zou er niet geweest zijn als Esmee gezond geboren was en een onderdeel uitmaakte van ons leven. Het is voor ons heel speciaal dat we dankzij haar ook deze kleine man een plekje mogen geven in ons liefdevolle gezin.

Dat dit wonder nu een jongen is na twee prachtige meiden is toch wel de kers op de taart.

Voorweeën zijn stom!
Ik loop van zondag op maandagnacht (7 sept.) de hele nacht op met harde buiken. Nadat er ongeveer drie slapeloze uren verstreken zijn komen de samentrekkingen vrij rap achter elkaar. Ze zijn niet pijnlijk, maar wegzuchten moet ik ze wel. Na lang twijfelen toch maar besloten de verloskundige te bellen. De verloskundige is geweest en gaf aan dat de baarmoedermond drie kwart verstreken is en er nog net geen centimeter ontsluiting is en dat het nu alle kanten op kan gaan. Doorzetten of stoppen. De verloskundige was nog geen half uur weg of de harde buiken stopten. Loos alarm.

De dagen en zelfs weken verstreken en mijn lichaam rommelde veel maar echte actie is er niet meer geweest. Ik wil graag bevallen en met de dag wordt de wens en het verlangen om een gezond kindje in mijn armen te sluiten steeds groter. Mijn lichaam krijgt het zwaarder.

Het is inmiddels bijna twee weken later als ik op zaterdagavond bij een termijn van 39.6 weer harde buiken krijg. Deze keer zijn ze wel degelijk pijnlijker en komen ze eerst om de tien minuten, later om de acht minuten en enkele uren laten komen de vijf minuten in zicht. Vanaf het moment dat de samentrekkingen sneller op elkaar lijken te komen worden ze ook onregelmatiger. rond half 5 in de nacht stoppen de harde buiken voor ong. 20 min om vervolgens weer om de 10 min terug te keren.

In de ochtend neem ik contact op met de verloskundige en leg haar mijn verhaal voor. We spreken af dat we aan het einde van de ochtend opnieuw contact met elkaar opnemen. Wanneer de verloskundige en ik enkele uren later contact met elkaar hebben is er wat betreft de samentrekkingen niet veel veranderd, wel heb ik het idee dat ik mogelijk wat vruchtwater aan het verliezen ben.

Als de verloskundige er is spreken we af dat ik ga proberen wat vruchtwater op te vangen en spreken we elkaar later op de dag nogmaals. Ik blijf de hele dag vocht verliezen en de harde buiken blijven aanhouden. Ik verlies op een bepaald punt zelfs zoveel vocht dat onze oudste dochter heel hartelijk moet lachen omdat mama in haar broek heeft geplast.

De verloskundige komt rond etenstijd terug en probeert gebroken vliezen vast te stellen, dit is niet gelukt. Met tranen in mijn ogen hang ik tegen het aanrechtblad aan en bespreken we de vervolgstappen. Ik ben erg emotioneel en mentaal zit ik er nu wel doorheen. Ik vertel haar dat ik er heel erg aan toe ben om hem nu vast te houden en te weten dat hij gezond is. Ook mijn eigen lichaam weer terug krijgen is een groot verlangen. Ik ben in 3 jaar tijd in zijn totaliteit 2 jaar zwanger geweest en al die tijd heb ik vol met hormonen gezeten.

De verloskundige verwijst ons door naar het ziekenhuis voor een uitgebreid onderzoek om vast te stellen of er sprake is van gebroken vliezen.

Aangekomen in het ziekenhuis krijg ik meerdere controles/ onderzoeken waaruit blijkt dat er geen sprake is van gebroken vliezen. De kleine man blijkt zich uitstekend te vermaken rondom mijn blaas waardoor ik urine aan het verliezen ben, fijn makker 😉

Op de CTG zijn de samentrekkingen waar te nemen maar ook hier is weinig over te zeggen, ik krijg een inslaaptablet mee en we vertrekken ongedane zaken weer naar huis.

Precies 24 uur nadat de harde buiken zijn begonnen duiken wij ons bed weer in, ik ben zo moe dat ik probeer te gaan slapen zonder gebruik te maken van het inslaaptabletje. Niet veel later val ik als een blok in slaap. De volgende dag is alles rustig. Ook de nacht van maandag op dinsdag heb ik heerlijk geslapen en was alles verassend rustig.

Dinsdag 22 september, 40,2 weken zwanger.
Vandaag hebben mijn man en ik om 13:20 een afspraak staan bij de verloskundige. Als ik genoeg ontsluiting heb gaan ze mogelijk proberen te strippen.

In de ochtend krijg ik wederom last van harde buiken, maar ik merk gelijk dat dit waarschijnlijk weer nergens toe zal lijden, de uren vorderen en de afspraak bij de verloskundige dient zich aan.

De verloskundige geeft aan dat ze bereid is te controleren of strippen een mogelijkheid is, maar dat ik daarmee wel het risico loop op nog meer rommelen met mogelijk geen resultaat.

“Rommelen doet het nu ook al, ik wil dat risico graag nemen dus kom maar op!”

Rond ongeveer 14:00 is het dan zover de verloskundige controleert de stand van zaken, ong. 1-2 cm ontsluiting. Zijn die voorweeën toch ergens goed voor geweest. Het strippen is volgens de verloskundige goed gelukt. Nu moeten we afwachten. Ik stap van het bed en ga weer terug op de stoel zitten. Ik heb spontaan een klein beetje kramp in mijn buik, maar wijd dit aan de heftigheid van het strippen.

Zodra we enkele minuten later in de auto stappen lijkt de kramp in plaats van minder te worden toe te nemen. Rond 15:00 uur lijkt de kramp om te slaan in opkomende en wegtrekkende krampen/ harde buiken. Ik besluit dat ik rond half vier even ga douchen en dan om vier uur ga beginnen met timen. Dit zou het zomaar kunnen zijn.

Zoals bedacht start ik om 16:00 uur met timen, ik begin met ong. 5-6 min. tussen de weeën en niet veel weeën later ga ik al onder de 5 min. Om 17:00 komen de weeën zo om de 3-4 min. en heb ik al een uur goede weeën. De samentrekkingen worden steeds pijnlijker en ik merk dat ik nu op zoek moet gaan naar een lekkere “flow” om ze goed op te kunnen vangen. Op dit moment ervaar ik nog stress. Stress omdat ik maar blijf twijfelen of dit het is en omdat ik merk dat ik het onprettig vind dat onze Julia nog rond loopt. Ze was hartstikke lief maar ik merkte dat ik hier niet goed mee om wist te gaan, ik was bang dat zij het te raar en spannend zou vinden.

Iets over vijf bellen we de verloskundige en niet veel later mijn zus en zwager met de vraag of zei Julia op willen halen.

Rond 17:30 loop ik nog steeds heen en weer door de woonkamer (lopend is mijn “flow”) als ik de auto van de verloskundige voor zie rijden. Ik heb inmiddels al enkele weeën gehad waar maar 2 min. tussen zaten en die ongeveer 1,5 minuut aanhielden. Ik vond het behoorlijk heftig, maar aangezien ik inmiddels een rustige, prettige manier had gevonden kon ik ze goed opvangen.

Uit inwendig onderzoek blijk ik ongeveer 3 centimeter ontsluiting te hebben, aangezien ik nog steeds twijfel of het door gaat zetten spreken we af dat ik nog even wacht met het verloskundig centrum en dat als ik niet eerder de behoefte voel de verloskundige om 19:30 bij ons thuis zal zijn om de voortgang te bepalen.

Ongeveer rond de klok van 18:45 wordt het te heftig en merk ik bij mijzelf dat ik opnieuw stress krijg, stress omdat ik bang ben dat er zo opeens een kindje uit komt en er niemand is om hem op te vangen. We bellen de verloskundige en we spreken af dat wij naar het verloskundig centrum vertrekken en zij daar rond 19:30 zal zijn.

Rond 19:00 aangekomen in het VK centrum en daar opgevangen door een fantastisch lieve kraamverzorgster die ons tijdens de bevalling zal begeleiden. Om 20:00 is de verloskundige al korte tijd bij ons.

Ze heeft een zak M&M’s bij zich waar ze alle blauwe tussenuit heeft gehaald. In een eerder gesprek hebben we met zijn drieën hartelijk gelachen om het bevallingsplan dat de aankomende ouders kunnen invullen. Ik voelde niet de behoefte het bevallingsplan in te vullen omdat wij dan alleen maar hele gekke dingen konden bedenken zoals: we willen alleen maar blauwe M&M’s en gele kussentjes bij de bevalling. Hoe tof is het dat ze de M&M’s voor ons heeft meegenomen.

We zijn het er allemaal over eens, de weeën zijn heftig en komen megasnel op elkaar. Bij het inwendig onderzoek geeft de verloskundige aan dat het geen 3 cm meer is en wij maken de grap

“nee, maar wel vier” (mijn grootste nachtmerrie).

Gelukkig was het ook geen 4 cm maar meer 5 tot 6 cm ontsluiting.

Niet veel later stap ik in bad, ik had bedacht dat ik graag in bad zou willen bevallen. Nadat ik een aantal weeën heb opgevangen heb ik het idee dat ik persdrang begin te krijgen en merk ik dat ik niet meer in mijn “flow” zit. Ik moet lopen, lopen en jazeker mensen….lopen.

Ik stap uit bad en droog mijzelf met hulp af en trek wat kleren aan. Daar gaan we weer, lopen, lopen en oja… zuchten en puffen.

Niet veel later heb ik het idee dat het hoofdje gaat staan, het moet ong. 21:00 zijn geweest. Ik ga op bed liggen om te kunnen persen maar na 1 a 2 persweeën zakt de persdrang af en gaat het weer over in ontslutingsweeën. De verloskundige doet ondertussen nog inwendig onderzoek en komt op ong. 9 cm, ze helpt me een handje en masseert de ontsluiting richting de 10 cm. Aangezien ik het vreselijk vind de ontsluitingsweeën liggend op te vangen ga ik weer in de benen.

Deze weeën zijn echt verschrikkelijk, ik heb tussendoor nog geen 2 sec. de tijd om op adem te komen want dan komt de volgende heftige wee er alweer aan. Ik begin langzaam buiten adem te raken en ben bang dat ik het einde niet ga halen. Maar dan na enkele minuten gaat opnieuw het hoofdje staan, ik heb goede persdrang en vang nu wat persweeën al staand op voordat ik ga liggen.

Om 21:30 na 5 min persen pakt een trotse papa zijn prachtige zoon aan. De verloskundige kijkt van over de schouder van je vader mee hoe je stoere papa jou samen met mama op de wereld verwelkomt.

Welkom op de wereld kleine man!
Wouter Machiel Klein Middelink
Geboren op 22 September 2015 om 21:30
3600 gram en 51 cm.
Broertje van Julia en Esmee*

Onze regenboogbaby
Een “regenboog baby” is een baby die geboren wordt na het verlies van een vorig kind. Men zegt dat de pracht van een regenboog niets afdoet aan de ravage die welke storm dan ook heeft aangericht. Als er een regenboog verschijnt betekend dat dus niet dat de storm er nooit is geweest en we niet nog steeds moeten omgaan met de schade die de storm heeft aangericht. Het betekend dat iets moois en vol met licht is ontstaan te midden van het donker. De storm is misschien nog niet helemaal voorbij maar de regenboog levert een tegenbalans van licht, energie en hoop. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s