Een jaar geleden werd je geboren

Deze blog gaat over onze tweede dochter Esmee. Een gezond leven was haar niet gegund. Na 24 weken zwangerschap was daar onze begroeting en het afscheid.

Het is halverwege maart 2014 als de ouders van papa ons uitnodigen om gezellig mee te gaan wokken. Het is rond mijn ongesteldheidsdatum en ik grap dat ik misschien toch maar beter een zwangerschapstest kan doen om zeker te weten of ik een wijntje kan drinken en mijzelf te goed kan doen aan half doorbakken biefstukjes. 

We besluiten de test te doen; na enkele minuten wachten kijken we naar de test… is dat nou een streepje? Ja… volgens mij zien we een streepje.

“een streepje is een streepje”

 Dat betekent dat we zwanger zijn! Wauw, wat gaaf en wat snel. 

We vertellen nog even niets en doen eerst de volgende dag (in de ochtend) nogmaals een test, dit om zeker te weten dat we ons niet vergist hebben. Ja hoor, weer positief!!! Diezelfde dag vertellen we het blijde nieuws aan onze beide gezinnen. 

Onze familie en vrienden krijgen het al snel te horen, mijn buik groeit hard en het verbergen is bijna niet mogelijk. Ook willen we maar al te graag onze blijdschap delen. 

Deze zwangerschap verloopt wel wat anders dan bij Julia. Nog voor ik de test heb gedaan krijg ik enorm last van mijn rug, dit blijkt iets wat blijvend is. Ook voel ik mij in de eerste weken wat slapjes. Ik ben erg verkouden, heb een keelontsteking en zit niet zo lekker in mijn vel. Nog voor de eerste echo verlies ik wat bloed. Ik bel de verloskundige en we zijn welkom voor een echo. 

Op de echo is duidelijk een vruchtje in de vruchtzak waar te nemen. De verloskundige vertelt ons dat het beeld er goed uit ziet, maar dat er nog geen kloppend hartje te zien is. Dit hoeft nog niets te betekenen. De verloskundige gaat er vanuit dat we gewoon nog niet de 6 weken gepasseerd zijn en dat één week later met de officiële eerste echo het hartje waarschijnlijk waar te nemen zal zijn. 

Om een blaasontsteking uit te sluiten breng ik wat urine naar de huisarts. Éérste test, geen blaasontsteking. Op dat moment zit ik in de auto: “Zie wel, het zit niet goed”, volgens mij zeg ik het zelfs hardop! De assistente van de huisarts vertelt dat ze de urine nog even op kweek gaan zetten om een blaasontsteking volledig te kunnen uitsluiten.

De volgende dag bel ik volgens afspraak terug naar de huisarts voor de uitslag van de kweek.

“De kweek was positief, we hebben antibiotica aangevraagd, deze kun je vanmiddag nog ophalen bij de apotheek”

Na de blaasontsteking wordt mijn gespannen gevoel al gauw minder, ik wijd de bloeding aan de blaasontsteking en krijg al snel vertrouwen in een goede zwangerschap. Als wij onszelf een aantal dagen later melden bij de verloskundige voor de echo van 6 weken is het vertrouwen volledig hersteld. Er is een prachtig kloppend hartje waar te nemen. Er groeit opnieuw een klein mensje in mijn buik. 

De weken gaan voorbij, erg misselijk, last van maagzuur, maar we genieten van deze zwangerschap en het steeds groter groeiende kindje. De termijnecho volgt en de uitgerekende datum wordt vastgesteld op 28 november 2014. We maken de zwangerschap wereldwijd bekend door een statusupdate op Facebook. 

Rond de 16 weken volgt er een geslachtsbepaling. We krijgen te horen dat we er een tweede meid bij kregen. De echoscopiste gaf aan dat zij ook medische 20 weken echo’s verricht en dat zij verplicht is eventuele waargenomen afwijkingen te melden. Ze zag geen afwijkingen en kan ons vertellen dat het kindje mooi volgens schema gegroeid was. 

16 juli 2014  –  de 20 weken echo
De echoscopiste bekeek alles uitgebreid en heeft een erg vriendelijke houding. Ze legde uit wat ze deed en was met ons in gesprek over de zwangerschap en ons gezin.

De woorden dreunen nog na. 

“we nemen hiernaast even plaats, dan leg ik mijn bevindingen even aan jullie uit” 

We namen niets vermoedend plaats en de vriendelijke echoscopiste vertelde ons dat het echobeeld niet altijd even helder was. Ze had alle organen goed kunnen bekijken en hier waren volgens haar geen afwijkingen aan te zien. Wel gaf ze aan haar twijfels te hebben over je groei. Volgens de metingen kwam je te klein uit. De echoscopiste verwees ons door voor een uitgebreide echo bij de gynaecoloog.

18 juli 2014 – uitgebreid echoscopisch onderzoek gelre-ziekenhuis
Ik ging vol vertrouwen naar de uitgebreide echo (GUO) en het gesprek met dr. Huisjes en ging er van uit dat het allemaal wel mee zou vallen. Papa was toch wel een stuk zenuwachtiger. Hij had het gevoel dat we geen goed nieuws zouden krijgen. 

De gynaecoloog deed het uitgebreide onderzoek en kwam tot een vergelijkbare conclusie. Je was aan de kleine kant maar nog wel binnen de groeicurve, ze kon alle organen goed zien. De meeste organen waren volgens haar geen rede tot zorgen. Wel vond ze een afwijking in het cerebellum (de kleine hersenen),  ze waren veel te klein. In dit geval ging het om een grootte dat buiten de uiterste groeicurve viel. Ik was wat lastig te echo’en en mede daardoor kon de dokter de kleine hersenen niet goed in beeld krijgen.

Om een beter en duidelijker beeld te krijgen van de grootte van de kleine hersenen gaf ze aan dat we naar het WKZ in Utrecht moesten gaan voor een second opinion.

Papa vroeg haar nog of we gedurende het weekend ons zorgen moesten maken, het klonk namelijk erg slecht. Maar zij gaf aan dat het waarschijnlijk met de beeldvorming te maken had. Ze gaf ook aan dat, als het om haar ging, ze zou zeggen dat het waarschijnlijk wel mee viel. Toch durfde ze dit niet met de volle 100% uit te spreken.

24 Juli 2014 – eerste afspraak gynaecoloog WKZ
Vandaag moesten we ons melden bij het Wilhelmina Kinder Ziekenhuis  in Utrecht. Dr. de Heus was de gynaecoloog die we daar spraken. Eerst kregen we een uitgebreid echo onderzoek, wederom om te kijken wat er aan de hand was. Met hun Ferrari onder de echoapparaten hadden ze daar in ieder geval een betere beeldvorming. Sasha, als ze zo heette, deed als eerste de echo. Later kwam dhr. de Heus er ook bij om te kijken.

Na een hoop nee schudden en gezucht kwam de conclusie. De kleine hersenen waren inderdaad te klein. Je was over het algemeen al klein, maar de kleine hersenen kwamen ver beneden de groeicurve, en de uiterste marges. Dr. de Heus was zelf erg pessimistisch en zei dat de specialisten van dit soort beelden altijd somber worden. Na deze klap op te hebben moeten opvangen kregen we feitelijk in één zin te horen dat we moesten nadenken over een vruchtwaterpunctie, eventuele andere onderzoeken en zelfs het afbreken van de zwangerschap…

“Heeft u verder nog vragen?”…

Bam……

Ja, miljoenen vragen hadden we. Die kwamen allemaal in de auto terug naar huis. Papa en ik hadden gelijk al een meningsverschil. Hij had toch dit gezegd, nee hij zei dat… Het waren waarschijnlijk de emoties die loskwamen.

Wat heftig en wat een verdriet, voor mij pas het eerste besef dat het wel eens helemaal mis kon zijn!

25 Juli 2014 – update bij dr. Huisjes in ons eigen ziekenhuis
Vandaag een afspraak bij de gynaecoloog in ons eigen ziekenhuis voor een update.
We hebben haar verteld wat we gisteren te horen hebben gekregen. De telefoon ging, Dr. Huisjes moest wat vragen beantwoorden. Papa kijkt mij aan, ik kijk diep in zijn ogen terug en we weten op dat moment genoeg. Het gaat een zware tijd worden.

Tijdens het gesprek belde dr. Huisjes twee keer naar het WKZ in Utrecht. Bij het eerste gesprek viel ze semi positief met de deur in huis. 

“ik zit hier met meneer en mevrouw Klein Middelink. Ze zijn gisteren bij jou geweest voor een uitgebreid echoscopisch onderzoek. Wat voor verschrikkelijks heb je hun verteld?”

De resultaten en conclusie van de gynaecoloog in het WKZ logen er niet om, we zagen onze eigen gynaecoloog zienderogen schrikken en haar stemming sloeg om naar serieus en bezorgd.

Ze legde ons nogmaals uit, dat het cerebellum toch wel echt te klein was en dat Dr. de Heus dit als mogelijk ernstig had bestempeld. Ze kon ons weinig meer vertellen alleen dat wij de onderzoeken van de opvolgende week moesten afwachten om het beeld en de prognose helder te kunnen krijgen. 

Opeens was daar DE vraag

 “Als wij volgende week beslissen dat we de zwangerschap willen beëindigen hoe gaat dat dan in zijn werk?”

Ik schrok van mijzelf, ik was tot op dat moment nog helemaal niet bezig geweest met dit mogelijke einde van deze zwangerschap. Er was ook totaal nog geen sprake van een beslissing, maar ik wilde denk ik vooral weten waar ik aan toe was. 

De gynaecoloog legde uit dat het beëindigen van de zwangerschap gewoon kon plaatsvinden in ons eigen ziekenhuis. Twee dagen voorafgaande aan het inleiden van de zwangerschap zou ik een abortuspil moeten slikken om het lichaam al een beetje klaar te maken voor de bevalling en de weeënopwekkers. Ongeveer twee dagen later zou de bevalling dan worden ingeleid. Jij zal dan geboren worden en vervolgens op je eigen tempo overlijden. 

Vakantie naar de Belgische Ardennen
Vandaag gaan we ook naar de Belgische Ardennen. Marche-en-Famenne om precies te zijn. Het geeft een erg gemixt gevoel om op vakantie te gaan terwijl we weten dat we volgende week weer terug moeten, op en neer. We hebben besloten dat we maandag naar Utrecht gaan om daar in een hotel te overnachten. Dinsdag en woensdag de afspraken in het WKZ en woensdagmiddag vertrekken we weer van het ziekenhuis naar huis, om daar te eten en ‘s avonds weer naar Marche-en-Famenne te gaan. 

De opvolgende dagen schieten mijn gedachten en gevoelens alle kanten op! Het is een heus slagveld tussen verstand en gevoel….

Mijn verstand schets scenario’s waarin we verder zullen leven met jou in ons midden, maar waarbij jij een zware handicap zal hebben. Mijn gevoel zegt dat jij mijn kindje bent en ik je niet kan laten gaan!

Papa? Die vaart vooral op zijn verstand, zijn emotie is minder overheersend dan bij mij. Hij geeft aan het gevoel te hebben, dat het helemaal verkeerd is met jou, ons kleine meisje!

De beslissing? die kunnen we nu nog niet maken, we hebben nog meer informatie, onderzoeken en gesprekken nodig.

Vakantie Ardennen 2014 - 86

28 Juli 2014 – aangekomen in NH hotel Utrecht
We liggen nu in het bed van het NH hotel op de 12e verdieping. Het is noodweer geweest in Nederland en dat is te zien. Vanuit de kamer zien we een grauw Utrecht, wat overigens ook nog volledig in verbouwing is. Je grote zus is nog in de Ardennen bij haar oom, tante en neefje. Nog nooit zijn wij samen zo ver van haar weg geweest. Morgen is de dag van de vruchtwaterpunctie. Vervelend dat we dan nog een dag moeten wachten totdat we weer een echo krijgen en met de kinderneuroloog gaan praten.

29 Juli 2014 – de vruchtwaterpunctie
Daar zitten we dan

“Er is altijd een risico op het aanbreken van de bevalling door de vruchtwaterpunctie”

Waren de woorden van de gynaecoloog in een eerder gesprek. Dat verschrikkelijke risico klonk voor mij niet eens zo verschrikkelijk. Ik wist dat ik binnen nu en een paar dagen de moeilijkste beslissing van mijn leven moest gaan maken. Het zou als een bevrijding voelen als de natuur het voor mij zou beslissen. De vruchtwaterpunctie verliep goed. Ik weet nog dat ik het een erg onplezierig gevoel vond. De specialist die de punctie bij mij af nam liet wel blijken dat ze zich ook wat zorgen maakte over de lage hoeveelheid vruchtwater.

 

30 Juli 2014 – echo en gesprek met kinderneuroloog en gynaecoloog
De kleine hersenen waren wel iets doorgegroeid maar nog steeds ver onder de groeicurve. De kinderneuroloog vertelde ons dat ze bij dergelijke afwijkingen veel verschillende gevolgen tegen komen. Ze kon geen eenduidige prognose geven. Zowel de neuroloog als de gynaecoloog gaven aan dat jij, ons kleine meisje, een erg zorgwekkend beeld liet zien. Gezien de metingen moesten wij er vanuit gaan dat je hoogstwaarschijnlijk op meer dan één ontwikkelingsgebied (mentaal/fysiek) achterstand en/of afwijkingen zou hebben. In het minst erge geval zou je je leven lang problemen ervaren op zowel het mentale als het fysieke vlak. 

Het ergste geval? dat was een jongetje van 3 jaar dat zich nog totaal niet ontwikkeld had. Dit verschrikkelijke beeld kan ik niet van mijn netvlies krijgen, de tranen blijven lopen en papa en ik kijken elkaar aan. We wisten zeker dat we je dat wilde besparen. 

We hebben ons besluit genomen, we voelen aan alles dat een onbezorgd leven jou niet is gegund en we afscheid van je zullen moeten nemen.

Uitslagen van het bloedonderzoek en de vruchtwaterpunctie
Er zijn geen aandoeningen/ afwijkingen gevonden in zowel de vruchtwaterpunctie als het bloedonderzoek. Er is dus geen vaststaande aanleiding voor het afwijkende hersenbeeld en de nog steeds achterlopende algehele groei. 

Terug naar de Ardennen
We keren terug naar de Ardennen om daar onze laatste dagen met zijn vieren nog even te genieten en ons voor te bereiden op dat wat komen gaat. In de dagen die volgen gaan we in de regelstand. De beslissing is genomen en we gaan aan de slag met het regelen van je geboorte/ overlijdenskaartje, kraamzorg en de uitvaart.

Aangezien ik ingeleid zal worden op de dag dat ik 24 weken zwanger ben, word jij als volwaardig mensje gezien. Dit is voor ons heel erg fijn omdat je er echt mag zijn. Bij de gemeente sta je genoemd als onze dochter met je eigen BSN-nummer, geboren en overleden op 08-08-2014.

06 Augustus 2014 – bollebuikenshoot 
We zijn inmiddels één dag terug in Nederland en hebben een oud-klasgenoot van mij die fotograaf is gevraagd om nog een zwangerschapsfotoshoot te doen. We willen deze zwangerschap en ons gezin bestaande uit vier (jij nog in de buik) vastleggen om nooit te vergeten! Een mooie gebeurtenis waarin we veel gelachen hebben en genoten hebben van dit moment. Het zo gewenste gezinnetje met prachtige/waardevolle foto’s als bewijs. 

Deze fotograaf hebben we ook gevraagd om vlak nadat je geboren bent foto’s te komen maken van de minuten/ uren en momenten die we met jou en onze families mogen delen. 

De dag die begon met een lach en eindige met een traan
Diezelfde avond melden papa en ik ons in het ziekenhuis voor het innemen van de abortuspil. Het duurt te lang, eerst nog wat praten en wachten, ik ben er aan toe, het is tijd! Zonder na denken neem ik de pil in. 

Diezelfde avond lig ik in bed en voel ik je bewegen in mijn buik. 

“stop maar met bewegen, ga maar, je hoeft niet te blijven”

deze gedachte besluipt me. Ik twijfel of ik het aan kan, je levend op de wereld te zetten en je langzaam het leven te zien loslaten. 

07 Augustus 2014 – de dag voorafgaand
We hebben redelijk goed geslapen en ik word met een gerust gevoel wakker. Ik voel me sterk en sta 100% achter onze beslissing. 

Vandaag gaan we bij Amelius een mandje en kleertjes voor je uitzoeken en spreken we met Maroesjha, onze uitvaartverzorgster.

Aangekomen bij Amelius zien we allerlei prachtige mandjes en kistjes voor vlinderkindjes zoals jou maar ook voor wat grotere kindjes. Er zijn allerlei bijpassende artikelen zoals kleertjes, kaarsjes, beeldjes enz.

Zodra we binnen zijn valt mijn oog op een muur met allemaal geboorte/overlijdenskaartjes van kindjes wiens ouders de hulp van Amelius ook nodig hebben gehad. Mijn oog valt op twee kaartjes met de zelfde achternaam, ik bekijk ze en kom tot de conclusie dat deze kindjes broertjes/ zusjes moeten zijn en een aantal maanden na elkaar overleden zijn, ze hebben dezelfde geboortedatum. Wat verschrikkelijk. Ik voel verdriet in mij opkomen, verdriet om dat wat dit gezin heeft moeten doormaken.

Door mijzelf te beseffen dat het nog erger kan, weet ik mijzelf een klein beetje te beschermen en te behoeden voor groot verdriet. Samen met een van oprichtsters van Amelius zoeken we een prachtig hardroze badstoffen mandje uit, het is bekleed met een wit/roze geruite lakentje. Het is heerlijk zacht en lief. We zoeken een bijpassend kledingsetje en wikkeldoekje uit. De kleertjes zijn zo verschrikkelijk klein, ik kan mij niet voorstellen dat er straks een kindje in zal liggen, ons kindje. 

Vandaag spreken we ook met de uitvaartverzorgster. We hebben al liedjes en een tekst uitgezocht die we graag willen horen en opdragen tijdens de uitvaart. Ze stelt ons gerust en luistert met liefde en aandacht naar ons verhaal en onze wensen. Ze geeft ons aldoor het gevoel dat we er een prachtig afscheid van gaan maken en dat alles kan zoals wij dat willen.

Ze stelt ons de vraag of we nagedacht hebben over waar we je willen opbaren.

“Het is mogelijk, om Esmee mee naar huis te nemen”

Het voelt niet goed om je mee naar huis te nemen. Van kleins af aan krijg ik de rillingen over mijn lijf bij de gedachte een naaste thuis opgebaard te hebben. Ook voor papa voelt het beter om te kiezen voor het uitvaartcentrum omdat we dan thuis een rustige, vertrouwde situatie kunnen creëren voor ons en je zus Julia. We zoeken samen met de uitvaartverzorgster een prachtige locatie op en zijn erg opgelucht en tevreden met de keuze die we hebben gemaakt.

De liedjes die we zullen laten horen zijn:
je was zo mooi  – BLOF 
you’ll be in my heart – Phill Collins 

Papa wil graag een tekst van Paul de Leeuw oplezen. 
Je kleine voetjes
hebben nooit het gras gevoeld

en je kleine neusje
heeft nooit een mooie lentedag
mogen ruiken.

Je haartjes 
hebben nooit gewapperd in de wind
en je oortjes
hebben nooit een noot
muziek gehoord.

Je handjes
hebben nooit kunnen spelen
en je beentjes
hebben nog nooit op deze
wereld kunnen staan.

Maar ik hoop
dat je wel liefde hebt gekend
en dat je hebt gevoeld
dat je pappa en mammaeeuwig van je zullen houden.

Onze laatste avond en nacht samen 
Papa en ik zitten samen op de bank. Je zus Julia slaapt vanavond bij opa en oma zodat wij ons kunnen voorbereiden op de dag van morgen en (zover mogelijk) een goede nachtrust zullen hebben. We praten over wat we beiden verwachten.

Het benauwde gevoel van gisteren heeft plaats gemaakt voor rust en vertrouwen. We hebben er vertrouwen in dat we de dag van morgen volledig en intens zullen beleven en dat we met zijn tweeën en samen met Julia sterker en rijker uit deze ervaring zullen komen.

Ik drink een wijntje om het kleine beetje spanning wat er nog is de baas te kunnen. We worden steeds meer nieuwsgierig: hoe verloopt de bevalling? Op wie lijk je? Zal je nog leven? Zullen we nog contact kunnen maken? Op de meest vreemde manier kijken we er naar uit dat deze vragen morgen beantwoord zullen worden. 

Zodra we in bed liggen kletsen we nog wat en ik concentreer me op de bewegingen in mijn buik. In tegenstelling tot gisteren voel ik nu aan alles dat ik graag wil dat je blijft leven. Ik wil alles meemaken! Ik wil nog een moment met jou, ademend op mijn buik meemaken, voordat ons leven samen zal eindigen. 

08 Augustus 2014 – de bevalling 
Om 09:00 melden we ons bij de afdeling verloskunde van het Gelre Ziekenhuis in Apeldoorn.
Er komt een lieve verpleegster naar ons toe die ons komt ophalen en ons naar onze kamer voor de dag zal brengen. 

We richten het kamertje in en hangen wat foto’s van ons gezinnetje op. We zetten je mandje neer en het kaarsje, de kleertjes en de popjes leggen we erbij. Het is een mooi plekje geworden. We hebben meneer konijn ook bij ons, dit is de knuffel van je zus Julia en we hebben besloten dat we er een aan jou mee willen geven, iets tastbaars van je grote zus. 

De verpleegster en arts-assistent komen ongeveer rond 09:30 de kamer binnen en leggen uit hoe de dag zal verlopen. Ze zullen ongeveer om de twee uur controles uitvoeren en eventueel extra weeënopwekkers toedienen. Ik heb er voor gekozen om de bevalling zonder pijnmedicatie te willen ondergaan, het voelt alsof dat het enige is wat ik als jouw mama voor je kan doen. Ik wil voelen en ervaren dat ik jou als mijn tweede kindje op dezelfde wijze op de wereld zet als jouw zus en eventuele andere broertjes en zusjes die ons in de toekomst gegeven worden. Dit speciale moment is misschien wel het eerste en laatste dat we samen zullen delen. De arts-assistent en verpleegster geven aan dat ik op elk moment van de deze dag mag en kan besluiten toch over te willen gaan op pijnmedicatie. Ook kunnen we het aangeven als we even naar het hartje willen luisteren of met de echo naar je willen kijken.

Er zal gedurende de periode dat we in het ziekenhuis verblijven een vaste verpleegster voor ons ter beschikking staan. Dit geeft ons een fijn gevoel. 

Je geboorte
Rond 09:30 checken ze of mijn baarmoederhals al een klein beetje verweekt is door de abortuspil en starten ze met de weeënopwekkers. Het ziet er goed uit, de abortuspil lijkt zijn voorwerk gedaan te hebben en binnen het eerste uur begin ik al wat lichte kramp te krijgen in mijn buik. 

Tussendoor komt de verpleegkundige regelmatig even met ons kletsen, ze is erg betrokken. We kletsen over deze bevalling en die van Julia, praten over de bloemetjes en de bijtjes en er is zelfs ruimte voor een grapje en het delen van leuke verhalen.

Geboorte en wegfladderen Esmee - 10

Je opa’s en oma’s, grote zus en ooms en tantes komen door de dag heen regelmatig even bij ons zitten voor een praatje en het delen van de momenten. Het is een zoete inval van de liefste mensen om ons heen. We ervaren deze bevalling totaal niet als verdrietig. We kijken uit naar onze ontmoeting, dat voelt fijn en bijzonder. Er zijn veel momenten dat het bijna hetzelfde voelt als bij de bevalling van je grote zus Julia. 

Tussendoor luisteren we bij elke controle even naar je hartslag en vragen we ook één keer om even met de echo naar je te kijken. We zien je bewegen en kijken aandachtig naar de beelden, een prachtig kindje met alles er op en eraan. Jij bent ons kleine meisje die we later voor het eerst zullen ontmoeten maar beseffen ons ook dat het heel verdrietig zal eindigen. We spreken naar elkaar uit dat we hopen dat je bij je geboorte in leven zal zijn. 

Rond de klok van 19:30 uur voel ik dat de weeën steeds heviger worden. Het zijn echt opkomende en vertrekkende weeën. Ze komen steeds sneller en heviger achter elkaar. Op dat moment zijn zowel papa als mijn moeder bij mij om me te steunen. Ook al had de arts-assistent nog niet zo lang geleden gecontroleerd, voelde ik aan alles dat het niet lang meer ging duren.

Ik vroeg papa de verpleegster op te piepen. Vlak voordat de verpleegster binnen komt lig ik op bed om de weeën op te vangen en voelde ik dat mijn buik al aan het meedrukken was. De verpleegkundige besloot de arts-assistent erbij te halen. Vervolgens deed de arts-assistent opnieuw inwendig onderzoek. De verpleegkundige vertelde haar nog dat ze zag dat mijn lichaam al bezig leek te zijn met uitdrijven. De arts assistent leek er niet van overtuigd dat de bevalling al ten einde kwam, ze constateerde 4 tot 5 cm ontsluiting. De arts assistent vroeg mij hoe het met me ging, ze vond dat ik me groot hield. Ze gaf aan ik best mocht toegeven aan mijn emoties.

“nee, dat kan niet, ik moet eerst dit doen”

Was wat ik zei. Zo voelde het ook, eerst jou op de wereld zetten dan komen mijn emoties wel weer. Ze vroegen nog of ik alsnog pijnbestrijding wilde hebben, hierop was mijn antwoord wederom en heel duidelijk, nee! Ze gaf toen het advies om een bad te nemen.

Ik voelde aan alles dat je er snel zou zijn, maar doordat de arts-assistent zo overtuigd was ging ik in op haar advies.

Papa en ik namen afscheid van oma die weer naar huis ging om daar de bevalling verder af te wachten. Wij liepen samen met de verpleegkundige naar een andere kamer waar een bad was. Terwijl papa en de verpleegkundige het bad lieten vollopen ving ik al lopend en hangend een aantal weeën op, mijn buik bleef meegeven. Ik kijk naar de klok en zie dat het ong. 19:50 is. 
De exacte tijd kan ik mij niet meer herinneren. Met wat hulp van papa stap ik in bad en de verpleegkundige gaat weg om ons even alleen te laten. In bad krijg ik nog één wee.

Ik krijg het gevoel dat er iets gebeurt. Het voelt alsof mijn vliezen breken. Ik raak een klein beetje in paniek, en vraag papa te kijken. Hij ziet niets. Ik geef aan dat ik zeker weet dat er iets uit komt. 

“Het gaat niet goed” “het gaat niet goed, er moet iemand komen.” 

Ik raak steeds meer in paniek. Papa rent de gang op, op zoek naar de verpleegkundige of arts-assistent. Samen met de verpleegkundige komt hij weer binnen lopen, de verpleegkundige vraagt of ik kan opstaan. 

Ik sta op, plaats mijn rechterbeen buiten het bad en voel dat ik ‘iets’ moet opvangen. Met hulp van papa en de verpleegkundige sta ik inmiddels met beide benen buiten het bad en mijn beide handen houden je vast. De verpleegkundige waarschuwt de arts-assistent en neemt je over.

Dan zie ik iets prachtigs, iets wat ik misschien nooit van mijn leven meer zal zien.  Jij, mijn kleine meisje, zit nog steeds in de vliezen. Het ballonnetje waar je in zit gaat heen en weer van de ademteugen die je probeert te nemen. de verpleegkundige opent de vliezen en daar ben je dan, ons tweede prinsesje. De arts assistent is nog steeds niet gearriveerd en de verpleegkundige komt in onze ogen niet erg doortastend over.

Papa grijpt naar de navelklem en schaar en zet de klemmen op je navelstreng, de verpleegkundige helpt hem en papa knipt de navelstreng door.

Ondertussen begin ik te huilen, de spanning is weg en je bent geboren, het verdriet neemt me langzaam over. 

Vervolgens is de arts assistent ook aanwezig en samen met de verpleegkundige en papa leggen ze mij op een bed. Ze leggen je op mijn borst, je leeft. We huilen en huilen, ik heb nog nooit zoveel in zo’n korte tijd gehuild. Ik hoor je vader en mijzelf de volgende zinnen keer op keer herhalen

“wat ben je klein”,  “wat ben je mooi”, “het spijt me zo”

Ik word overspoeld met liefde en schuldgevoel. Liefde voor jou, mijn tweede kindje, dit kleine hopeloze mensje wat zo van ons is. Ik moet het je laten weten en voelen, voor je gaat! Schuldgevoel omdat je zo klein en hulpeloos bent en wij jou dit hebben aangedaan. We overladen je met kusjes en bij een van mijn kusjes verleg je je kleine hoofdje, ik hoop zo dat dit betekent dat je gevoeld en gemerkt hebt dat we er waren en verschrikkelijk veel van je houden. 

* Esmee, je bent geboren op 08-08-2014 om 20:00 

Papa stuurt iedereen een bericht met KOM, zoals afgesproken en belt de fotograaf. De fotograaf heet Lotte, in de paniek van het moment belt hij eerst nog de verkeerde Lotte. Die moet zich rot geschrokken zijn.

Het is goed gekomen, iedereen is onderweg en wij moeten eerst nog even de placenta geboren laten worden en dan worden we overgeheveld op een schoon verrijdbaar bed en terug gereden naar de kamer.

Zodra wij in onze kamer zijn, zijn de opa’s en oma’s al gearriveerd. Ze kijken naar je en geven je een kus en niet snel nadat de laatste opa je een kusje heeft gegeven heb je ons rustig verlaten. Het exacte moment durf ik niet te zeggen maar we vermoeden dat je ooms en tantes en je grote zus je niet in leven hebben ontmoet. 

Iedereen is bij ons, we delen het verdriet. Ze geven ons knuffels en kusjes en ondertussen is ook de fotograaf al een tijdje binnen. Zij schiet de ene prachtige foto na de andere. Mijn tranen zijn inmiddels opgedroogd en ik wil zeker weten of je inderdaad overleden bent. De arts assistent probeert een hartslag waar te nemen. Ze geeft aan nog iets te horen en zegt dat ze je even van mijn borst moet halen om zeker te weten dat je kleine lichaampje geen hartslag meer heeft. Ze constateert inderdaad dat er geen hartslag meer is en zegt daarbij gelijk dat ze toen je nog op mijn borst lag mijn hartslag door jou heen hoorde. Iets wat ik tot op de dag van vandaag nog steeds heel speciaal vind. Je hebt mij al die tijd heel dichtbij gevoeld en gehoord. Je was omringd door het kloppen van mijn hart, het klopte op die momenten voor jou!  Je overlijden werd vastgesteld. 

* Esmee, je bent weggefladderd op 08-08-2014 om 20:30 dag lief klein vlindertje van ons. 

Alle familieleden en ook de fotograaf verlaten het ziekenhuis, we blijven met zijn drietjes achter. Je papa en ik kijken elkaar aan, wat onwerkelijk. Wat is dit heftig!!! 

Niet veel later arriveert de medisch fotograaf. Deze fotograaf werkt voor het ziekenhuis en maakt met dit soort gebeurtenissen een prachtige fotoserie. De fotograaf heeft foto’s gemaakt van je voetjes, handjes, hoe je in je prachtige mandje lag en ook een hele mooie foto van jou in je mandje samen met papa en mijzelf. Het mooiste van deze foto is dat wij per toeval allebei een hardroze shirtje uit de kast hebben getrokken en jij in een hardroze mandje ligt. Het is een prachtig geheel waardoor de foto heel speciaal is geworden. 

Niet veel later komt de verpleegster ons halen omdat de MRI klaar is om een scan te maken van je hersentjes, dit moet binnen niet al te lange tijd nadat je overleden bent, anders raakt het beeld vertroebeld. We brengen je samen naar de MRI, ik haal je uit je mandje en leg je kleine lijfje op het gigantische bed. Dat kleine mensje verdwijnt bijna in dat enorme apparaat. Papa en ik gaan weer naar boven waar we wachten op het telefoontje dat de onderzoeken klaar zijn en we je weer op mogen halen. 

Papa en ik praten na over de heftige dag die we achter de rug hebben. Het was in alle opzichten intens. Ook praten we over de gelijkenissen die we zien tussen jou en je grote zus Julia. We zijn zo trots en blij dat we je nog in leven hebben mogen ontmoeten en hoe gemoedelijk je bent weggefladderd. Een van onze grootste angsten was dat we aan je zouden zien dat je erg veel pijn zou hebben en aan het vechten was voor je leven, gelukkig was het tegenovergestelde waar. 

Wanneer we je weer op mogen halen nemen we je mee naar onze kamer. Twee verpleegkundigen komen naar ons toe om je te wegen (605 gram) en meten (31 cm) en om gipsafdrukjes te maken van je handjes en voetjes, deze worden ons cadeau gedaan door het ziekenhuis en zullen we een aantal weken later op mogen halen. 

Eerst je voetjes en dan een van je handjes. Ik vind het fijn dat we straks deze aandenkens hebben, maar het gaat me aan mijn hart. Ik zie de verpleegkundigen op je tere voetjes en je handje drukken om een mooie afdruk te kunnen krijgen. Het doet me verdriet dat allerlei mensen al de hele avond aan je aan het “trekken” zijn.  

Je laatste handje ligt prachtig onder je hoofdje alsof je er heerlijk op ligt te slapen, de medisch fotograaf heeft je zo neergelegd om mooie foto’s van je te kunnen maken. De verpleegkundige heeft door dat ik er moeite mee heb dat ze nog met je bezig zijn en vraagt of we niet liever dat laatste handje willen overslaan, aangezien je zo mooi ligt te slapen. Met een zucht van opluchting besluiten we inderdaad dat het genoeg is. De verpleegkundigen laten ons alleen. 

We sluiten je mandje
Papa en ik hebben besloten dat we je mandje vanavond willen sluiten, we hebben vaak gehoord dat de huid van te vroeg geboren baby’tjes erg fragiel is en snel kan verkleuren en inzakken. We willen ons laatste beeld van jou herinneren als het prachtige meisje dat we die avond hebben mogen ontmoeten. Samen leggen we je in je wikkeldoekje (de kleertjes zijn nog veel te groot) en leggen we jou, een aantal spulletjes van familie, een foto van de bollebuikenshoot en meneer konijn in je mandje. We zeggen wat lieve woordjes en geven je een laatste kus. We sluiten je mandje. Ik denk dat ik wel een kwartier bezig ben geweest om je mandje helemaal perfect in te richten en dicht te maken, dit terwijl hij morgen door de patholoog anatoom weer geopend zal worden. Gekkigheid eigenlijk. 

Als je mandje gesloten is komt de verpleegkundige je ophalen om je naar de koelcel te brengen. Ze vertelt ons dat we je ook op onze kamer kunnen houden met een koelplaat onder je, ook stelt ze nog voor dat het wel eens voorkomt dat ouders hun kindje in het koelkastje op de kamer te koelen leggen. Papa en ik schrikken hiervan en schieten in de lach. Het is voor ons een zo bizarre gedachte dat we niet anders kunnen dan hier een grapje over te maken. Papa flapt het er zo uit

“schat, pak jij Esmee even, ze staat achter de brie”

We kunnen er zelf best een beetje om lachen. Ik vraag me af welke gedachte er op dat moment door het hoofd van de verpleegkundige is gegaan. De verpleegkundige vertelt ons nog dat ze in de koelcel een aparte koelcel hebben voor kindjes, in deze koelcel wordt het kindje te midden van allemaal knuffels te ruste gelegd. We vinden dit een prachtig gebaar. We kijken in stilte, elkaar vasthoudend, toe hoe de verpleegkundige je naar de koelcel brengt. We besluiten dat we zelf niet mee willen naar beneden om je daar heen te brengen. 

Je bent weg en we blijven met zijn tweeën achter, we praten nogmaals de dag door en kijken naar de dagen die voor ons liggen, het onderzoek van de patholoog, jou wegbrengen naar het rouwcentrum en je afscheidsdienst en crematie. We proberen wat te slapen. 

Ik slaap deze nacht redelijk goed, maar je vader is lange tijd wakker en schrijft al huilend een brief persoonlijk aan jou, die hij op een later moment die week in je mandje heeft gedaan.

Lieve Esmee,

Veel te kort. De zwangerschap was veel te kort. Je had alles erop en d’r aan, maar moest nog 16 weken groeien. Groter worden, dikker worden en verder voorbereid worden op een mooi leven hier op onze aarde. 

Die 16 weken hebben wij jou ontnomen omdat we te horen hadden gekregen dat het niet zo goed ging met je kleine hersentjes. Die waren, hoe toepasselijk, te klein. We hebben allemaal onderzoeken gedaan maar iedere keer kwam hetzelfde eruit. Ze waren te klein. 

Veel te kort was de tijd waarin wij, jouw papa en mama, de moeilijkste beslissing uit ons leven moesten maken. We hadden maar 2 weken. Terwijl we eigenlijk meer wilde weten. We hadden een week later een gesprek met een kinderneuroloog die ons kon vertellen wat de te kleine hersenen voor jou konden betekenen. Van mild tot erg zei ze. Maar de voorbeelden die ze gaf waren hartverscheurend.

Papa en mama hebben vaak gezegd of gedacht “wat moeten we nou” en “hoe kun je nou als ouders zo’n beslissing nemen”

We houden namelijk zo veel van je. Natuurlijk willen we jou in ons gezin. Maar we willen natuurlijk ook dat jij een mooi leven hebt en we jou niet altijd met pijn hoeven te zien of je zien lijden of strijden. Het is zo dubbel. Papa en mama hebben veel nagedacht ook over Julia, ons hele gezin, maar eigenlijk alleen over jou. Wat moeten we nou doen?

Te kort was de tijd waarin we de beslissing moesten maken, maar te lang duurde de tijd waarin we moesten wachten.

We hebben de beslissing genomen, zover je dat kan, om jou, Julia en ons gezin niet naar het onbekende te sturen, wellicht in de toekomst te laten lijden en achteraf spijt te hebben. Want jij bent o zo meer waard. Jij verdient het niet dat jouw ouders achteraf zeggen, hadden we het maar anders gedaan, en om altijd maar geconfronteerd te worden met een beperking of erger. Je verdient het om een onbezorgd leven te leiden en wij hadden het gevoel dat we jou dat niet met zekerheid konden geven. 

We hebben de beslissing genomen met ons verstand, niet met ons gevoel. Ons gevoel wilde jou bij ons hebben, vergeet dat alsjeblieft niet.

Te lang duurde de dag waarop jij geboren bent, maar te kort duurde jou leventje. 

Je kwam te wereld en werd snel bij je mama op de borst gelegd. Warm, vertrouwd en veilig, maar ook niet wetende wat er ging gebeuren. Je zat nog zo fijn bij mama in de buik. 

Kusjes, knuffeltjes en warmte hebben we je kunnen geven. Maar niks is genoeg. Papa en mama wisten al wat er ging gebeuren en dat het jou niet ging redden. Maar we wilden dat het enige dat jij hebt leren kennen liefde was. Liefde van je ouders, van je familie. Dat vonden wij belangrijk. 

Te kort duurde je leventje, maar in dat leventje hoop ik met heel mijn hart dat je dat ook gevoeld hebt, de warmte en liefde. 

Maar toen papa en mama je zagen kwam de twijfel weer, hebben we hier goed aan gedaan. Had je niet een gewoon leven kunnen hebben? Je zag er zo mooi, zo perfect uit en je leek zo op je grote zus. Aan de buitenkant was niet te zien dat jij ergens last van zou hebben. 

Te lang, waarschijnlijk voor altijd, zullen papa en mama met die twijfel rondlopen, hebben we de juiste beslissing genomen, hebben we er goed aan gedaan? We zullen het nooit weten en kunnen het ook niet meer terugdraaien. 

Het enige wat we kunnen is hopen met heel ons hart is dat jij onze keuze kan begrijpen, ons vergeeft, maar nog belangrijker, dat je de liefde hebt gevoeld die wij altijd voor jou zullen hebben. 

Lieve Esmee, papa en mama zullen voor altijd aan jou denken en jou in ons hart hebben. Slaap zacht lieve meid. 

09 Augustus 2014 – the day after
’s Ochtends worden we gewekt voor het ontbijt. Alle verpleegsters en artsen die we getroffen hebben na je geboorte en overlijden schudden ons de hand en feliciteren en condoleren ons, wat een prachtige gebaar! Ze zeiden allemaal

“Gecondoleerd en een beetje gefeliciteerd”

Voor ons beschrijft deze zin ook precies wat we voelen. We zijn blij omdat onze tweede dochter is geboren en we je hebben mogen verwelkomen in ons leven en gezin en we zijn verdrietig omdat we je nu al hebben moeten laten gaan. 

Als de verpleegkundige ons vraagt wat we willen ontbijten bestellen we een boterham en een glas melk, iets aarzelend zeg ik

“en een beschuitje met muisjes”.

De verpleegkundige reageert gelijk

“dat kan zeker, het mag ook gevierd worden”

Je papa vond het ook een goed idee en onder het genot van beschuit met roze muisjes hebben we geproost op jouw geboorte, de verjaardag van onze tweede dochter, ons kleine vlindertje Esmee. 

Na het ontbijt pakken we onze spulletjes en nemen we afscheid van de afdeling en de geweldig lieve, fijne mensen die ons door deze dag en nacht heen hebben gesleept. We verlaten zonder jou het ziekenhuis. Zodra de patholoog klaar is met zijn/ haar onderzoek zullen we worden gebeld en mogen we je ophalen. Op het moment dat we in de lift stappen worden we nog even geconfronteerd met de werkelijkheid. Tegelijk met ons stapt een kersverse trotse papa bij ons de lift in met ballonnen en cadeaus. Deze gelukkige kant kennen wij ook en we kijken elkaar aan en beseffen dat we verdriet hebben omdat het voor jou en ons anders is gelopen. 

We zitten nog in de auto als onze telefoon gaat en onze uitvaartverzorgster ons belt dat de patholoog klaar is met zijn onderzoek en we jou mogen ophalen in het ziekenhuis. We spreken af dat wij heel even naar huis gaan om ons op te frissen en we jou een uur later samen met de uitvaartverzorgster zullen ophalen en weg zullen brengen naar het uitvaartcentrum. 

Als we thuis aankomen staat je trotse grote zus enthousiast kloppend op het raam ons op te wachten. Ze lacht van oor tot oor als ze ons ziet aankomen. Ik zie gelijk dat ze haar GROTE ZUS t-shirt aan heeft. Wat werkt het ontnuchterend om dit beeld te zien, gisteren zoveel verdriet en je grote zus is een paar uur later door het dolle heen omdat haar papa en mama weer lekker bij haar thuis zijn. Ze knuffelt ons dood en gaat vrolijk grappend, zoals ze dat zo goed kan, het huis door. Voor ons een echte opsteker. Het geeft ons nieuwe energie om de dagen die komen gaan weer vol kracht tegemoet te gaan.

Nadat we ons thuis hebben opgefrist rijden we terug naar het ziekenhuis, waar wij al snel onze uitvaartverzorgster treffen. Met zijn drieën melden we ons bij de afdeling verloskunde waar ik enkele uren geleden nog jou in mijn armen mocht nemen. We worden opgevangen door één van de verpleegkundige die ons de dag ervoor ook heeft bijgestaan en ze begeleidt ons naar de achterste kamer. Dit is dezelfde kamer als waar wij onze laatste uren samen hebben doorgebracht en waar jij het leven hebt losgelaten. Het voelt vreemd om hier weer te zijn. De kamer is alweer schoongemaakt en er is geen spoor meer van wat er gisteren allemaal heeft plaatsgevonden, enkel de herinneringen in onze gedachten.

Niet veel later komt de verpleegkundige met jouw mandje in haar armen naar binnen gelopen. De onderzoeken waren goed verlopen en we mogen je nu meenemen. Ik vraag de verpleegkundige of zij misschien nog gekeken heeft of je er netjes en mooi bij ligt. Ze vertelt ons dat je er mooi bij ligt en dat je er prachtig uit ziet.

De twijfel slaat toe, gisteravond waren we er nog vanuit gegaan dat dat de laatste keer zou zijn dat we je zouden zien en dat we voorgoed je mandje zouden sluiten. De woorden van de verpleegkundige dringen langzaam door en zorgen ervoor dat ik de neiging heb zelf te willen zien of jij en al je ‘souvenirs’ er netjes en mooi bij liggen. Ik vertel haar dat ik erg bang ben voor een verschrikkelijk laatste beeld en daarom bang ben het mandje nog eens te openen. Ik vraag haar of het echt zo is dat je (nog) prachtig bent. Ze vertelt mij dat zij er zeker van is dat wij je ook prachtig zullen vinden. Dit geeft ons de moed om je mandje toch te openen.

Je bent inderdaad prachtig. Je ligt heerlijk op je kleine handje te rusten, je huidje is helemaal strakgetrokken, je huidje heeft een zachte kleur en ze hebben je mandje weer netjes ingericht. Ik maak de vergelijking met een porseleinen popje. Wat ben ik opgelucht, blij en trots dat ik je toch nog even heb gezien. Ik heb nog even naar je mogen kijken en  opnieuw trots en liefde mogen voelen voor dat prachtige, kleine mensje. Even later sluiten we opnieuw het mandje.

We verlaten met zijn drieën het ziekenhuis
De uitvaartverzorgster heeft ons gevraagd of wij via de hoofdingang of via de zijingang het ziekenhuis willen verlaten. We zijn erg verbaasd dat we deze vraag krijgen, er is geen greintje twijfel is ons dat zou kiezen voor de zijingang. We zijn gezamenlijk door de hoofdingang naar binnen gegaan en zullen ook met opgeheven hoofd en je mandje in onze armen via de hoofdingang het ziekenhuis verlaten. Voor ons voelt dit niet als confronterend of verdrietig, het voelt als het enige juiste, een moment dat we nog met je willen delen.

Samen met papa en jou in mijn armen in de auto rijden we achter de uitvaartverzorger aan naar het uitvaartcentrum. Daar aangekomen schudden we de hand met de medewerkster van het uitvaartcentrum en gaan we rechts de hoek om. De eerste kamer aan de rechter kant is jouw kamertje. Bij de deur hangt je naam, als we binnenkomen ziet het kamertje er prachtig uit.

Er staan bloemstukken van ons, de opa’s en oma’s, ooms en tantes en van een aantal andere familieleden. Het uitvaartcentrum heeft er echt een kinderkamertje van gemaakt. Er liggen pastelkleurige kussentjes, gekleurde kaarsenglaasjes, en wat andere spulletjes die het een klein beetje gezellig maken. We zetten je mandje neer op de plek waar dat bedoeld is. Na kort overleg besluiten we je mandje nog een keer te openen en netjes open te vouwen zodat we zolang we hier zijn nog naar je kunnen kijken. We richten je kamertje verder in. We hebben een lijst bij ons met één van de foto’s van de zwangerschapsfotoshoot en deze hangen we aan de muur.  Zo zijn we toch een klein beetje bij je. We hebben een CD gemaakt met de liedjes van de uitvaart. Deze doen we in de CD speler die in je kamer staat en we laten hem op de achtergrond draaien. Voordat we weer weg gaan komen je opa’s en oma’s nog even bij jou langs om te kijken hoe je kamertje er uit ziet. Iedereen vindt dat je er prachtig bij ligt.

Als we een uurtje of 2 bij je zijn wordt het toch echt tijd om je hier achter te laten, wat een zwaar gevoel. Ik vind het erg moeilijk. Alhoewel ik met mijn verstand nog steeds achter de beslissing sta dat het beter is dat jij daar bent en dat wij thuis een zo ‘normaal’ mogelijke situatie creëren voor Julia en onszelf, zegt mijn gevoel dat ik je in de steek laat en je daar heel alleen bent zonder de mensen die van je houden om je heen. Deze gevoelens zullen de komende dagen steeds opnieuw in mij naar boven komen. Maar ook kan ik mijzelf telkens weer troosten met een en dezelfde gedachte

“over niet al te lange tijd kom en blijf je thuis”

We hebben een prachtig beeld uitgezocht. Het lijkt op een baarmoeder met daarin een liggende baby. Dit beeld is tevens een urn. We laten het beeld over een paar dagen samen met jou achter bij het crematorium en zullen je wanneer dat kan komen halen om je vervolgens thuis een mooi plekje te geven.

Wanneer we thuis zijn aangekomen ontmoeten we niet snel daarna onze kraamverzorgster Erika. Zij zal de komende dagen een waardevolle aanvulling op ons gezin blijken. Ze is voor ons een luisterend oor, houdt ons huishouden op orde, doet mijn nacontroles en helpt papa met het zorgen voor je grote zus. Van te voren heb ik erg getwijfeld of ik gebruik wilde maken van de mogelijkheid om een kraamverzorgster te ontvangen na jouw geboorte maar ik ben blij dat we er toch gebruik van hebben gemaakt.

Wij hoefden onszelf alleen maar bezig te houden met bezoekjes aan jou, voorbereidingen treffen voor de uitvaart en fijne momenten creëren met onze families en je grote zus. We zijn haar dankbaar voor de hulp en begeleiding die zij ons geboden heeft.

Papa en ik eindigen de dag net als vele andere dagen deze week met een borrel en veel praten over jou en alles wat we met je meemaken.

10 t/m 12 Augustus 2014 – de dagen voorafgaand aan het afscheid
Deze dagen bestaan vooral uit voorbereidingen treffen voor je afscheid, bezoekjes en fijne momenten met familie en vrienden, ontzwangeren en heen en weer naar het uitvaartcentrum rijden om zo veel mogelijk waardevolle momenten samen met jou te creëren.

Ik gebruik mijn momenten samen met jou vooral om te luisteren naar de muziek van de uitvaart, na te denken over alles wat er gebeurd is, wat nog komen gaat en mijn tranen de vrije loop te laten wanneer ik daar behoefte aan heb. Papa gebruikt zijn momenten vooral om aan je voor te lezen, hij vindt het fijn dat hij dat nog met en voor je kan doen.

Op 10 augustus heb ik afgesproken om met mijn oma, jouw oude omaatje een bezoekje aan je te brengen. Ik vind het fijn dat oma nog even bij je wil zijn, we hebben net als eerder de vorige avond je mandje weer gesloten met de gedachte dat het goed was zo. Nadat we enkele minuten binnen zijn vraagt mijn oma of ze je mag zien.

Opnieuw voel ik die angst, de angst voor wat ik zal zien, hoe je er uit zal zien. Maar er is geen twijfel. Als mijn oma de behoefte heeft een plaatje bij de gedachte te hebben, dan wil ik haar dat geven. Ik open je mandje en nog steeds zie je er prachtig uit. Dit moment geeft je vader en mij genoeg vertrouwen om je mandje tot en met de dag van de uitvaart tijdens onze bezoekjes te openen. Dit voelde geweldig.

Er zijn nog enkele familieleden die je graag een bezoekje willen brengen voordat we in een intieme setting afscheid van je zullen nemen. Wij vinden het fijn dat deze mensen de behoefte voelen om kennis met je te maken en laten je vol trots aan hen zien, we praten over de prachtige bevalling en momenten die we met je hebben mogen meemaken, en krijgen troost en steun.

13 Augustus 2014 – jouw afscheid
We beginnen de dag zoals we in de toekomst vele andere dagen zullen beginnen. We worden wakker, kleden onszelf en je grote zus aan en beginnen aan ons ontbijt. Na het ontbijt brengen we Julia naar het kinderdagverblijf. We hebben besloten dat Julia niet aanwezig zal zijn bij je afscheid, zij gaat lekker spelen en leuke dingen doen en wij nemen in alle rust met een aantal dichte familieleden en vrienden afscheid van jou.

Gisteren zijn we nog even met je grote zus bij je op bezoek geweest en hebben we haar uitgelegd wat we vandaag zullen gaan doen. Je zus is in juni pas 1 jaar geworden en begrijpt nog niet precies wat er aan de hand is.  Wel voelt ze de emoties en het verdriet aan. Ze is erg lief, probeert ons op te vrolijken en doet haar best om fijne momenten de creëren, zover ze dat kan.

Als we Julia hebben afgezet bij het kinderdagverblijf rijden we door naar het uitvaartcentrum. We nemen allebei nog even ons momentje samen met jou, spreken met de uitvaartverzorgster de dag door en zetten de familiekamer klaar. Een tijdje later ontvangen we de familie en vrienden die we hebben uitgenodigd om bij jouw afscheidsdienst aanwezig te zijn.

Je beide opa’s en oma’s, ooms en tantes en een gezamenlijke vriendin en een bevriend stel zullen bij jouw afscheid aanwezig zijn. We hebben voor deze mensen gekozen omdat ze de afgelopen weken een grote rol hebben gespeeld in het vinden van steun en troost.

Dit zijn de belangrijkste mensen in ons leven en we willen graag deze laatste momenten met jou ook met hen delen. De familie en vrienden krijgen nog de mogelijkheid om een moment bij je te zijn, iets tegen je te zeggen en afscheid van je te nemen. Als iedereen bij je is geweest staan papa en ik voor de laatste keer in je kamertje. We spreken naar elkaar uit, dat we megatrots zijn. Trots op onszelf, elkaar en op jou!
Dit keer sluiten we echt voor de laatste keer je mandje, we geven je nog een kus en knopen je mandje dicht. Ik voeg mij bij de familie en vrienden en je afscheidsdienst gaat beginnen.

You’lle be in my heart  van Phill Collins begint te spelen en je vader loopt met opgeheven hoofd en tranen over zijn wangen met jou in zijn armen naar binnen. Hij zet je neer op een prachtig plekje tussen alle prachtige bloemstukken en onze foto. Je mandje staat in een hoek van de kamer waar de zomerzon naar binnen schijnt.  Voor even, voor de komende minuten, sta jij in de spotlight. We zullen alles wat we nog tegen je willen zeggen nu moeten zeggen en delen.

De dienst begint met een toespraak van onze uitvaartverzorgster.

Het geheim van de sterretjes
jullie weten als er iemand gestorven is, die persoon een engel wordt en naar de hemel gaat.
en in de hemel is het altijd licht. Daar schijnt namelijk altijd de zon, daar is het dus heerlijk warm en heel erg vriendelijk, in de hemel is het dus nooit donker!!!

Als een nieuwe engel dan in de hemel komt, mag hij zelf een mooi plekje uitzoeken boven de wolken. En wat bijna niemand weet is dat als de engeltjes in de hemel komen en ze een mooi plekje hebben uitgezocht , ze stiekem met een vinger een gaatje in de hemel prikken. Zo kunnen ze dan vanuit de hemel naar de aarde kijken.

’s Avonds als wij dan naar de hemel kijken, zien we allemaal die sterretjes. Dat zijn dus eigenlijk allemaal gaatjes van engeltjes, die dan naar beneden kijken. We noemen deze engeltjes ook wel onze beschermengeltjes. Als jullie nu vanavond heel erg naar de sterrenhemel kijken, zullen jullie er vast en zeker één ster bij zien staan die veel feller schijnt dan al de andere sterren.
Dat is dan de ster van Esmee.

Als jullie misschien soms een beetje verdrietig zijn, kijk dan ’s avonds naar die mooie felle ster, en weet dan, dat Esmee naar jullie kijkt en dat zij jullie dan een beetje kracht zal geven.

Esmee is nu jullie beschermengel geworden.

Vervolgens dragen je oom (broertje van papa) en je tante (zus van mama) ook prachtige teksten voor. Hierop volgend speelt het nummer: je was zo mooi – BLOF. Dit nummer raakt ons elke keer als we het horen, het is geschreven voor een miskraam en de tekst klopt precies met onze situatie.

Nog geëmotioneerd van het prachtige lied van BLOF neem ik ook mijn moment om iets voor te dragen. In eerste instantie zou alleen je vader iets voordragen, maar gisteravond in bed wist ik zeker dat ik nog wat tegen je wilde zeggen. Voordat ik ga slapen schrijf ik de tekst die ik nu met je afscheid aan jou en onze familie en vrienden zal voordragen.

Al moet ik de woorden door mijn tranen heen persen, je verdient het dit te horen.

Lieve Esmee,
Ik wil zo graag nog zoveel tegen je zeggen. Zoveel aan je vragen en zoveel met je delen,
maar ik weet dat, dat niet kan.

Toch voelt het goed om nog iets persoonlijks over en tegen je te zeggen, onze kleine prinses, onze tweede dochter.

Ik ben zo trots, omdat je zo sterk was dat we je nog in leven hebben mogen begroeten.
ik ben zo trots, dat je zo herkenbaar voor ons bent, zo van ons.
Ik ben zo trots, dat ik je heb mogen voelen, knuffelen en kussen.
Ik ben zo trots, dat ik jou op de wereld heb mogen zetten.
Ik ben zo trots, dat je de beste en liefste zus en papa van de hele wereld hebt.
en ik ben zo trots, dat ik je mama ben!

Lieve Esmee; je bent zo sterk, zo bijzonder, zo lief, zo klein, zo mooi en boven alles: je bent zo van mij.

Als mijn tranen weer een beetje zijn afgezwakt, is het de beurt aan papa om zijn uitgezochte tekst van Paul de Leeuw aan iedereen voor te lezen. Hij doet het, ondanks af en toe een traantje, geweldig. De tekst is zo echt, puur en waar.

Na de voordracht van papa wordt de afscheidsdienst afgesloten en start voor de laatste keer het nummer: je waszo mooi van BLOF. Papa en ik verzamelen onszelf samen met de familie en vrienden voor je mandje. We houden elkaar stevig vast en kijken naar dat kleine mandje met dat zo gewenste grietje.

Gedurende het liedje opent de uitvaartverzorgster de deuren en de familie verlaat langzaam de ruimte om buiten de deuren aan beide zijden een rij te vormen. Papa gaat naar buiten om de auto op te halen. Ik sta voor je en pak je mandje op.

Ik neem je stevig in mijn armen en alle boosheid, onmacht en het verdriet dat ik nog in me heb komen er nu uit! De tranen lopen met honderden tegelijk over mijn wangen. Ik til je mandje omhoog en geef je een lange doordringende kus. Dit is mijn afscheid, mijn afscheid van jou.


Mijn tweede dochter die we de prachtige namen Esmee Josefien hebben gegeven. Wat was je welkom en wat had ik je graag zien opgroeien, zien spelen en lachen met je grote zus, je eerste vriendje ontmoet en je trouwerij en de geboorte van je kindjes willen meemaken. Het is stom en vreselijk oneerlijk dat ons dat niet gegund is.

Als het moment voorbij is stoppen de tranen, ik draai mijzelf om en loop samen met jou in mijn armen en papa naast me naar buiten om in de auto te stappen. Onderweg naar de auto voel ik rust, het is klaar, voorbij, we gaan je naar de laatste halte brengen en ik ben er aan toe.

We rijden achter de uitvaartverzorgster aan naar het crematorium en nemen plaats in de familiekamer waar we samen wat drinken. We praten kort na over hoe mooi en waardig wij je afscheid hebben gevonden. Vervolgens ontmoeten we een medewerker van het crematorium aan wie we jou zullen overhandigen. Op het moment dat we haar het mandje geven zeggen papa en ik allebei exact hetzelfde op het zelfde moment.

“zullen jullie goed voor ons meisje zorgen”

de vrouw reageert met “jazeker”. Dat gezegd hebbende nemen we voor de laatste keer afscheid.

We rijden gerustgesteld naar huis. We hebben alles gedaan wat we wilden, alle momenten beleefd die we nog samen met jou konden en mochten beleven en nu is het goed. We wachten nu op de dag dat we het telefoontje krijgen dat we je mogen ophalen en weer mee naar huis mogen nemen.

Thuisgekomen zitten de familieleden en vrienden op ons te wachten, we praten en eten samen een broodje. We kletsen eerst over jou en de afgelopen weken, je afscheid maar later ook over andere dagelijkse gespreksonderwerpen. Het voelt al een klein beetje als doorgaan.

Als alle genodigden weg zijn gaan we in alle rust met zijn tweeën je grote zus ophalen bij het kinderdagverblijf. We gebruiken de rest van de dag om met zijn drieën te wennen aan deze nieuwe situatie, jij niet meer in mijn buik. We spelen, lachen en kletsen met Julia en genieten van haar speelsheid en het enthousiasme waarmee ze ons weet op te vrolijken.

14 augustus en verderde dagen en weken die volgen
Het gewone leven weer oppakken gaat ons redelijk goed af. We praten er vooral veel over. Wij samen maar ook met familie, vrienden en bekenden. Je papa gaat weer aan het werk en ik probeer samen met julia te genieten van de extra tijd (mijn verlof) die we hebben gekregen om samen door te brengen.

Ik merk dat ik je overlijden en vooral ook de keuze die we hebben moeten maken een plekje heb kunnen geven. Je vader lijkt hier meer moeite mee te hebben, Dit ontstond eigenlijk al vanaf het moment dat je werd geboren. Waar ik al veel eerder een strijd heb geleverd tussen mijn gevoel en verstand, lijkt je papa nu deze strijd uit te vechten. Hij heeft hele erge twijfels ten aanzien van de beslissing die we hebben genomen. Hij is erg bang dat uit de onderzoeken zal blijken dat er geen concrete aanleiding was om aan te nemen dat jij niet als een gezond kindje had kunnen opgroeien. Hij is bang dat het minder erg is dan we van te voren dachten. Dit zou voor hem betekenen dat we een onschuldig, gezond kindje het leven hebben ontnomen.

 Waar ik bang voor ben? Ik ben er bang voor dat als we dat bericht krijgen papa voor altijd verdriet zal blijven houden en je overlijden geen plekje kan geven.

De uitslag van het onderzoek van de patholoog anatoom
Enkele weken na je geboorte en overlijden melden we ons bij dr. Huisjes, de dag des oordeels. Zo voelt het tenminste. Vandaag zullen we meer te weten komen over je afwijking en de eventuele uitslagen die uit de onderzoeken zijn gekomen.

De vraag: “hebben wij als jou papa en mama voor jou de juiste beslissing gemaakt?” Zenuwachtig voor dat wat ze ons gaat vertellen nemen we plaats in de spreekkamer van de dokter.

De dokter begint te vertellen, dat de uitslagen van de patholoog binnen zijn en dat ze ons wel degelijk nieuws te melden heeft.

“toen de patholoog begon met het onderzoeken van de placenta en ook uit het onderzoeken van het lichaampje en de organen van Esmee is gebleken dat er bij Esmee sprake is geweest van een zeer ernstige cytomegalovirus-infectie”

We kijken haar vragend aan waarop ze haar verhaal verder afmaakt.

“in jullie geval heb jij waarschijnlijk in het begin van je zwangerschap te maken gehad met het CMV virus en dit heeft grote gevolgen gehad voor de ontwikkeling van Esmee.

Bij Esmee was er sprake van meerdere ernstige infecties die onder andere in een groot deel van de hersenen is aangetroffen. In het geval van Esmee zou dit betekenen dat als zij de zwangerschap zou hebben overleefd zij met ernstige beperkingen door het leven had zullen gaan. Je moet dan denken aan doof- en blindheid en een zware verstandelijke/ lichamelijke handicap” 

We horen het aan en bij ons allebei beginnen de tranen te lopen. Ik spreek mijn eerste gedachte uit

“ik ben zo blij dat u dat zegt, we waren zo bang dat we niet de juiste beslissing hadden gemaakt”.Dr. Huisjes vertelt ons dat we wel degelijk een goede beslissing hebben genomen. Ook vertelde ze dat ze hoopte dat de 20 weken echo ooit is uitgevonden om dit soort beschadigde kinderen een zwaar leven te besparen. We zijn enorm opgelucht, dit was het antwoord waar we op gehoopt hadden. Ik kan dr. Huisjes wel om haar nek vliegen. De opluchting is vooral zichtbaar en hoorbaar bij je anders zo stoere papa. Hij had dit bericht heel hard nodig!

Als de eerste emotie een beetje is gezakt praten we nog even verder.

CMV-infecties zijn meestal zichtbaar op echo’s, afwijkende vlekjes op de organen zijn een symptoom van een mogelijke CMV besmetting. Deze afwijkende vlekjes zijn bij mij niet waargenomen. Wel is er een algeheel achterblijvende groei en achterblijvende hersengroei waargenomen, dit is tevens een symptoom van een mogelijke besmetting met infecties als gevolg.

Naast deze symptomen had men uit het onderzoeken van mijn bloed dat ik met 12 weken heb afgegeven en uit mijn vruchtwater een CMV-besmetting kunnen vaststellen. Waarom ze dit niet hebben kunnen waarnemen? Geen idee, het is nu eenmaal zo gelopen en wij zijn opgelucht dat we nu gelukkig weten dat je heel erg ziek en beschadigd was.

We leggen de puzzelstukjes op de juiste plaats en al snel komen we tot de volgende vaststaande feiten. In de eerste weken van mijn zwangerschap week 1 – 4 een ben ik een beetje ziek geweest. Ik had wat keelpijn en zat niet lekker in mijn vel. We weten op dit moment zeker dat ik dus in deze cruciale aanlegfase onwetend het virus heb overgedragen aan mijn placenta en uiteindelijk ook aan jou.

11 September 2014 – je bent en blijft nu thuis
Vandaag halen je papa en ik je urn op bij het crematorium. Het is fijn om je weer dicht bij ons te hebben. Je hebt een prachtig plekje gekregen met een foto van jouw kleine handje en twee grote vingers van papa en mij op steigerhout. Ook staan er enkele voorwerpen, zoals bijvoorbeeld je geboortekaartje en een prachtige vlinder met je naam erop. Het is een prachtig plekje geworden.

Elke ochtend als we wakker worden en elke avond als we naar bed gaan lopen we langs je heen en denken we even aan je. We wensen je welterusten of kletsen af en toe met je. Het voelt goed.

3 November 2014  – ik ga weer aan het werk
Afgelopen week zijn we met zijn drieën op vakantie geweest naar het Hof van Saksen, heerlijk een week er tussenuit. We gebruiken deze week om alles rondom jouw geboorte en overlijden nog eens de revue te laten passeren en voor zover dat nog niet gelukt was een plekje te geven.

Er breekt weer een nieuw hoofdstuk aan. We genieten enorm samen met Julia en het lukt ons om voornamelijk te praten over al het moois dat jij ons hebt gegeven. We zijn enorm dankbaar dat we je hebben mogen leren kennen, we zijn trots op hoe we het hebben gedaan en we hebben veel mooie herinneringen zoals de zwangerschapsshoot een prachtige bevalling en het halve uurtje waarin je in leven hebben mogen leren kennen. Het heeft ons als gezin dichter bij elkaar gebracht. 

Terugkijkend op het weekje weg kunnen we oprecht zeggen dat we enorm genoten hebben. We zijn gelukkig met jou als vlindertje dichtbij in onze harten en gedachten.

Ik werk in het onderwijs en aan het einde van het schooljaar werd helaas mijn contract niet verlengd. Tijdens mijn verlof werd ik gebeld door dezelfde school als waar ik het vorige schooljaar had gewerkt. Het was dezelfde school maar een andere locatie en andere opleiding.

Ik heb gesolliciteerd en 3 november 2014 start ik weer als docent omgangskunde bij het team welzijn van een groot MBO. Ik voel me sterk en vol vertrouwen en ga met veel plezier weer aan het werk. Het gewone leven heeft ons weer overgenomen.

8 Augustus 2015 – een jaar later
Vandaag is het een jaar geleden dat je werd geboren. Momenten van stilstaan zoals wereld lichtjes dag, de uitgerekende datum en een nieuwe positieve zwangerschapstest hebben de revue gepasseerd. Vol trots en door met elkaar de mooie gedachten en herinneringen op te halen komen we deze dagen zonder veel verdriet door. We hebben het goed gedaan, we hebben het een plek kunnen geven.

Op deze speciale dag eten we samen met je zus een gebakje om je verjaardag te vieren. Proost, op jou ons kleine meisje!

Met de post en op Facebook ontvangen we enkele kaartjes en reacties van lieve mensen om ons heen. Het is fijn om te weten dat wij niet de enige zijn die aan je denken.

8 augustus is het ook de trouwdag van mijn vader en moeder, jouw opa en oma. Dit jaar zijn ze al 35 jaar getrouwd en dit vieren we met een etentje. Samen met je oom, tante en neefje gaan we uit eten. Na het eten rijden opa en oma nog even mee naar ons huis. Opa en papa drinken een borrel en roken een sigaar en ik en oma kletsen wat over alles wat er afgelopen jaar is gebeurd en wat dat met ons en hen heeft gedaan. Opa en oma hebben een wensballon meegenomen die we willen oplaten, helaas staat de wind verkeerd, maar houd in de nachten de donkere hemel maar goed in de gaten, want binnenkort komt hij naar je toe.

Het was een heerlijke avond waarin we hebben gepraat, gelachen maar ook even hebben gehuild.

Gisteren hebben we ook al zulke fijne momenten mogen beleven met je andere opa en oma, ook zij kwamen bij ons langs om jouw te herinneren, over je te praten en op je te toosten.  Het is fijn dat we al deze mensen nog bij ons hebben en dat we dit met hen mogen delen.

09 Augustus 2015 – sommige wensen groeien uit tot iets speciaals
Een aantal maanden terug stond ik bij je plekje. Ik vroeg je of je een klein broertje of zusje onze kant op wilde sturen. Ik kan jou niet vervangen maar kon er wel voor zorgen dat jij en Julia grote zussen zouden worden. Ik zei nog dat het niet uitmaakte of het een meisje of jongetje zou worden maar dat ik zeker wist dat je papa een jongetje heel leuk zou vinden.

Toeval? ik wil graag geloven dat toeval niet bestaat en vind het een mooie gedachte dat je mij die dag hebt gehoord. Ik werd niet meer ongesteld en wij waren heel snel, blij verrast met de zwangerschap van ons 3e wonder. Vanaf het begin af aan voelt deze zwangerschap goed.

Met 17 weken de geslachtsbepaling…. Je krijgt een BROERTJE!
Vandaag is de dag dat ik 34 weken zwanger ben van de kleine smurf.

Lieve Esmee
ik hoop dat je trots op ons bent. Je zal altijd een bijzonder plekje in ons hart innemen, een plek vol liefde. Jij bent ons tweede kind, onze tweede dochter, we zullen je nooit vergeten. Dag prachtige vlinder. Als je ooit de mogelijkheid hebt om ons te begroeten doe dat en in mijn dromen zien wij elkaar als de tijd rijp is over tientallen jaren weer terug. Tot ziens

22 sept. 2015
Lief klein meisje, vandaag ben je grote zus geworden. Je prachtige gezonde broertje Wouter Machiel Klein Middelink is geboren. Zal je over hem en je grote zus waken? Dank je wel voor dit heerlijke vrolijke mannetje. 

2 gedachtes over “Een jaar geleden werd je geboren

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s